ای تنها مسا فر سرزمین دلتنگیهایم

 ای تنها ماوای لحظات من

 ای تپش امیددر وسعت بیکرانه غمهایم

 خالصانه می پرستم تو را و تنها به خاطر تو نفس می کشم

 به زندگی عشق می ورزم تا روزی که از قفس تن و دنیای خاکی آزاد شوم و در آغوش تو را گیرم.

باور کن هم نفس شیرین زبانم تو کسی هستی که ستاره های آسمان

بی تو  خاموشند و با آمدن توباز چشمک می زنند.

نمی دانم تو چه هستی؟

 که هر وقت گریه می کنی ابرهای آسمان از عاطفه و عشق بر من می

 بارنند

 و با خنده تو احساس می کنم خورشید در کنار من است .

 تا وقتی که غمگینی بزرگترین غصه های عالم به دوش من است

 و اشکی به امتداد آسمان دلتنگی سهم من از زندگی است.

 من از توفقط بهانه ای می خواهم  برای گریستن دلم برایت تنگ است.

 من برای تو می نویسم از زندگی از عشق از عاشقی و از دل دیوانه ام

 نگاههای دلنشین تو دلم را پاک کردو از آن لحظه تا کنون در عشقت می

سوزم

 قلبم به یاد تو می تپد و و نگاهم تو را می جوید

هنگامی که زندگیم به شبهای تیره و تار شباهت داشت و زمانی که مرگ

 را از دیده گانم به خود نزدیک می یافتم عشق تو در آسمان تیره و  ظلمانی      وجودم طلوع کرد ودر عشق مقدس تو زندگی از دست یافته ام را یافتم

وجود تو 

   نگاهه تو 

        آغوشه تو

 هر کدام رشته عمر مرا بدست گرفته و طراوت و شیرینی برزندگیم   بخشیده است